Therapieën

Om te proberen te voorkomen dat een cliënt(e) bij mij in therapie blijft zonder dat er zinvolle resultaten zijn, spreek ik altijd bij het begin van een therapeutisch contact evaluatie - momenten af. Natuurlijk waak ik zelf over de kwaliteit en het nut van therapieën die ik geef, en voel ik het als een contact niet genoeg diepgang krijgt, maar ik kan er fouten in maken en het wordt voor een cliënt(e) nog moeilijker om onvrede over een therapie te uiten als daar geen duidelijke ruimte voor is gecreëerd.

De duur van een therapie is moeilijk te voorspellen. Iemand met een specifieke klacht, bijvoorbeeld winterdepressiviteit, kan aan een paar keer genoeg hebben om te leren hoe je dat zelf kunt behandelen en het jaar daarop voorkomen (waarbij wel controle - afspraken gemaakt worden om te bekijken of het voldoende werkt). Iemand die zich niet lekker voelt bij eigen gedrag wat in de loop van vele jaren ontwikkeld is, heeft meer tijd nodig om dat veranderd te krijgen.
En het is natuurlijk mogelijk dat achter een zo op het eerste gezicht simpeler probleem een complexe achtergrond blijkt te schuilen. Zeker in die situaties zijn evaluatie - momenten heel belangrijk, het is niet per definitie zeker dat je achterliggende problematiek uit wilt werken. Als je vindt dat je , bij wijze van spreken, genoeg hebt aan een aspirientje en weet dat je regelmatig zo'n aspirientje nodig zult blijven hebben om je prettiger te voelen, is het ieders recht daarin die keuze voor zichzelf te maken. Niemand is in staat of gerechtigd voor een ander te beoordelen wat voor hem of haar het beste is, alle goede bedoelingen ten spijt, iedereen bepaalt zelf welk pad hij of zij wil lopen. Ik kan en mag alleen advies en mijn mening geven als me dat gevraagd wordt. Hierin zit dus een kern van mijn mens - visie:
Als iemand mijn hulp vraagt zal ik proberen te helpen het eigen pad wat beter begaanbaar te maken, eventuele obstakels bij te lichten en samen op te ruimen als dat gewenst is. Wat ik niet zal doen is je naar een pad proberen te leiden (het mijne bijvoorbeeld), omdat ik denk dat dat beter voor je is, terwijl dat pad niet jou-eigen is.

Ik beschouw het als mijn verantwoordelijkheid ervoor te waken dat veranderingen gewenst zijn en dus niet gemanipuleerd, en dat keuzes daarin niet gemaakt worden omdat anderen dat wenselijk vinden. Alleen dan kan, in mijn visie, geboden hulp zuiver zijn.

In het algemene gedeelte heb ik al het een en ander genoemd waarom je in therapie zou kunnen gaan.
Bij een eerste gesprek inventariseren we welke problemen er zijn en hoe we eraan kunnen werken. Het uiteindelijk doel is de balans te herstellen, of het nu om psychische of lichamelijke ongemakken gaat. En er zijn vele wegen naar Rome'.
Gesprekken zijn nodig om bij de kern van het probleem te komen. Het kan zijn dat we besluiten dat de verlangde verandering het beste via gesprekken kan verlopen, het kan zijn dat we voor een andere vorm kiezen of combinaties.
Bij specifieke problemen is het meestal vooraf al duidelijk voor welke weg we het beste kunnen kiezen (al kan in de loop van het proces blijken dat invoeging van andere vormen toch gewenst is): 

Rouwverwerking, niet alleen bij de dood van een dierbare!
In het verwerkingsproces zullen we meestal gebruik maken van bijv. een doorschrijfbrief', alles wat je nog had willen zeggen, vragen, bespreken, enz. om van daaruit tot een afsluiting te kunnen komen en te leren los te laten (en dat is iets heel anders dan verdringen of vergeten). 
BDE, een Bijna Dood Ervaring is altijd een heel overweldigende ervaring die meestal een groot gevolg heeft voor hoe iemand in het leven staat. Het leven na BDE is nooit hetzelfde als daarvoor.
Omdat het heel moeilijk is taal te vinden bij de ervaring, is het haast onmogelijk om de omgeving te vertellen wat je meegemaakt hebt. En zo je dat al wel zou kunnen, is de intensiteit van de ervaring niet naar anderen uit te drukken. Dit kan een heel eenzaam gevoel geven. De omgeving merkt wel de veranderingen op. Het kan leiden tot het gevoel door niemand begrepen te worden en door een sociaal, emotioneel isolement, vragen op roepen over de kwaliteit' van vriendschappen.
Het moge duidelijk zijn dat zo'n ervaring lang niet voor iedereen een fantastische en verrijkende ervaring is. Soms is gerichte hulp bittere noodzaak.
Stervensbegeleiding, kan helpen om de overgang minder moeilijk te maken. Zowel het afronden en leren los laten, als vragen over wat dood gaan is, gevoelens en gedachten over wat daarna', kunnen redenen zijn om hulp te vragen.
Mensen die bij een kerkgenootschap aan gesloten zijn, vragen dergelijke hulp vaak aan de geestelijke leider van hun kerk. Maar sommige prefereren het juist om er met iemand over te praten die niet tot de sociale gemeenschap hoort. Voor mensen die niet bij een kerk aangesloten zijn, kan het moeilijk zijn iemand te vinden buiten familie en vrienden om erover te praten.
Geweldservaringen, ongeacht of het om lichamelijk, geestelijk, seksueel geweld gaan, hebben een enorme impact op je verdere leven. Niet alleen in grote lijnen, maar ook van dag tot dag en uur tot uur.
Als je het als volwassene meemaakt verandert je beeld van de mensheid, zijn paniek- en angststoornissen meer regel dan uitzonderingen, en kan je lichamelijke klachten krijgen.
Bij kinderen wordt hun wereldbeeld direct al vertroebeld en is de ontwikkeling van de persoonlijkheid erdoor getekend.
Naast het verwerken van de ervaringen op zich, om het een plek in je leven te kunnen geven zonder de enorme emotionele lading, is het heel belangrijk om uit de slachtoffer positie te komen. De kans dat je in een spiraal komt (je eigen geschiedenis herhalen) is niet denkbeeldig.
Zingeving kan een hulpmiddel zijn om dat te doorbreken. Het doorlichten' van je mensheid om het bruikbare op te sporen en het onbruikbare er uit te halen, is vaak ook een goed hulpmiddel.
Reïncarnatietherapie, is ook voor mensen die niet in reïncarnatie geloven. Zeker mensen die er niet in geloven, kunnen in grote problemen komen als ze last hebben van ervaringen waarvan ze weten dat het in hun leven niet gebeurd kan zijn. Je kunt dan kiezen tussen het voor je houden en er dus alleen mee worstelen, of erover praten met het gevoel te liegen. Het overkomt namelijk niet alleen mensen die er wel in geloven. Het is op zich ook niet belangrijk of iets wat impact voor je heeft nu uit een ander leven komt of niet. Als je er last van hebt, moet er wat aan gebeuren. Behalve het opsporen van de kern en de verwerking daarvan, kan het ook belangrijk zijn de relatie met het hier en nu te leggen. Doorgaans is het niet de bedoeling dat mensen een actief bewustzijn en geheugen hebben over eventuele andere levens. Iets in dit leven reactiveert het dus meestal.

Hoewel het gebruikelijk is dat mensen voor het volgen van therapie bij mij in de praktijk komen, kan, in uitzonderingssituaties, psychotherapie ook deels of voornamelijk telefonisch (of zelfs per e-mail)gevolgd worden. Zeker per e-mail moet er een heel gegronde reden voor zijn, en de aard van de problematiek moet het toelaten hiervoor te kiezen.
Redenen hiervoor kunnen zijn: de afstand (mijn praktijk is gevestigd bij Groningen, ik heb cliënten uit andere delen van het land), een straatfobie die de start van een therapie onmogelijk maakt omdat je niet over straat naar de therapeut durft, een zo ernstige lichamelijke ziekte dat bezoek aan een therapeut onmogelijk is. Bij stervensbegeleiding kom ik, mits de reistijd te overzien is, een enkele keer bij mensen thuis.